Obrona strefowa cz.3

Czyli 3-2 i przesuń się, bo zasłaniasz.

Po lekturze poprzednich części wiemy, że strefa różni się znacznie od obrony "każdy swego", wiemy także jak widzą tą obronę osoby związane z widowiskiem koszykarskim (kibic, trener, zawodnik). Pora przejść do konkretnych zagrań, zachowań i koniecznych nawyków.

Strefa 3-2

Na sam początek wybrałem tą strefę, gdyż uważam ją za najbardziej bliską klasycznej obronie (a co za tym idzie będzie łatwiej przyswoić ją młodym ludziom). 3-2 nazwa pochodzi od ustawienia zawodników na parkiecie. Jak widać jest ono zbliżone do 5-0, z tą różnicą, że dwaj wysocy zawodnicy są bliżej kosza (na skrajach trumny).

Zastanawiacie się pewnie o co chodzi z całą tą strefą i tym dziwnym 5-0 i czym są te dziwne linie na boisku (kolor pomarańczowy). Jak pisałem na początku pierwszej części, zawodnik w strefie "przywiązany" jest do części boiska a nie do zawodnika. Idąc dalej tym tropem widać, że linie wyznaczają strefę którą kryje dany zawodnik. (linia przerywana, jest to linia umowna która wyznacza prostokąt ale nie ogranicza manewrów koszykarzowi, dopuszczalne jest przekraczanie jej do 1m, tak aby strefa była szczelna)

W czym strefa 3-2 jest skuteczna? W neutralizacji graczy obwodowych (rozgrywającego i dwójki). Mocną stroną tej zagrywki jest także duża łatwość w wyprowadzaniu kontrataków. Jest to dodatkowy atut aby uczyć tej obrony młodych koszykarzy, którzy dopiero co przyswoili "ósemkę" i grę z kontry. Słabym punktem tej strefy są rogi boiska, gołym okiem widać, że jest tam dużo wolnego miejsca.

Niektórzy trenerzy uważają, że ciężko się gra tą obroną przeciwko parze dobrych wysokich graczy. Moim zdaniem w przypadku gdy drużyna gra na graczy wysokich, można spróbować odpuścić linię 3 pkt i zagęścić w ten sposób trumnę, schodząc graczami z pierwszej linii na krańce trumny. Odcinamy w ten sposób wysokich graczy od podań, niestety groźne wtedy są rzuty z dystansu.

Nawyki, zachowania przydatne a nawet obowiązkowe w strefie

Pisze o tym w tej części, ponieważ poznaliście już pierwszą odmianę strefy. Pora ją jakoś uruchomić, przecież nie będziemy stali i pilnowali boiska. Pierwszą ważną rzeczą są ręce, jak wiecie z poprawnej pozycji obronnej mają one być w górze, w strefie dodatkowo powinny ruszać się wywołując u przeciwnika złudzenie (jakże słuszne) o braku możliwości podania w strefę. Druga rzecz to kwestia pilnowania swojej strefy i komunikacji. Wiadomo, że gdy przeciwnik jest w mojej strefie to ja do niego podchodzę. CO jednak zrobić, gdy w mojej strefie jest dwóch przeciwników? Nie mam wyjścia muszę poprosić kogoś o pomoc. Widać od razu, że następną ważną rzeczą jest komunikacja (nie bójcie się nigdy powiedzieć, Paweł plecy, Paweł z tyłu, Paweł weź jednego ode mnie). Komunikacja pomiędzy graczami wymusza najważniejszą rzecz w strefie, zdaniem wielu najważniejszą rzecz w obronie drużynowej, przesunięcia.

Pierwszy problem pojawia się w przesunięciu bliskim (krótkim, pomocą) , pamiętacie sytuacje "Paweł weź jednego ode mnie", Paweł po tej wskazówce pomorze w kryciu, jednak zrobi dziurę na swojej pozycji. Trzeba ją lekko załatać więc reszta osób powinna lekko cofnąć się w kierunku strefy Pawła.

Drugi problem, pojawia się w chwili przesunięcia długiego, gdy zawodnik aby obronić przesuwa się w naszym przypadku do rogu boiska (na skraj swojej strefy). Oczywiście powstaje ogromne pole wolne, które reszta drużyny odruchowo (nawyk wyuczony konieczny), wspomaga bronić (można to nazwać "pomóż w potrzebie"). Cała drużyna przesuwa się na skraj swoich stref, tak aby być bliżej słabej strefy i ew. móc pomóc w obronie.

W tym elemencie pomaga podział boiska przy pomocy osi (tak jak na rys.), jednak cała tajemnica przesunięcia, słabej i mocnej strony wymaga oddzielnego artykułu który powstanie pod koniec przyszłego tygodnia.

« poprzedni artykuł		następny artykuł »